|
ایرانی ام...!!
از خود می آیم عطر سفالینه های سریانی را دارم از طبقات نوشیروان می افتم ابراهیمم در آتش آموختن می سوزم مثل بت های شکسته ی جاهلی گوسفند چرانم غار نشین اوهام از بهشت نزول کرده ام به دوزخ دروغ به مرداب مدنیت اما گلویم طعم تیغ اسکندر را با طعم دشنه ی تازیان یگانه می پرستد و در آتش نفرت می سوزم چنانکه در شعله ی رحمت
سرم مناره ایست وحشت امیران را و خونم آسیابگردان چپاول هاست
زیر چکمه های تعدی نعش فرزندم را به فردا می سپارم و نوباوه ام را چنگیز می نامم اسکندر ...
مقدس می شوم متبرک و در جهل تازیانه غوطه می خورم تازی می شوم بازی...
وطنم کتابخانه ای سوخته در سودا سر می افکنم بر خلاف اخلافم تعظیم خلیفه را به دار میشوم
شمالم را به شغال می دهم جنوبم را به جغدان و جلدم را به انجماد
چشم می بندم سینه صاف می کنم مفتخرم معرفی کنم: شور شرف فر فرهنگ شعر شکوه عاج عظمت: ایرانی ام ریشه های شجره نامه ام را هزاران خفت آب داده اند و تنها تهمتم نادر است
پناه می برم به همه ی خدایان و خود آیندگان ذبیحم قربانی قرن ها قرنی ام قره نی ناله آشوبم آشوبگر اعتراف می کنم: به قرص ماه سوگند ایرانی ام...!!!!
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در جمعه 29 آبان1388 و ساعت 22:57 
با دوست داشتن خود را فریفتم دنبال هر چه هیچ جستجوی عبث بود نومید را درودم و امید کاشتم پایان جستجوی من این بود: من هیچ نیمه ای نداشتم!
تو به زیبائی خود می نازی من به این قلب قشنگ تو به محبوبیتت مغروری من به آئینه که سنگ ... فرق دارد بودن تو در آن وهم غریب من در این تنهائی ... !
من درد مطلقم زجر مجسمم آئینه ی غمم...
با این همه هنوز نومید نیستم هرچند زنده ی جاوید نیستم!!
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در سه شنبه 28 مهر1388 و ساعت 15:50 ملامت
بنویس بزرگ بود آنقدر کوچکش کردند که در تاریکترین کنج ملامت ناپدید شد!
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در سه شنبه 21 مهر1388 و ساعت 11:35 بدجنس
هرگز نمازگزاری چنین به شوق، عبادت را قامت نبست که من قامتت را شعر کردم حالا برای ادامه باید غرق بشم میون نقش های هنری حوصله ت و نازی که کلمه کلمه لباتو می رقصونه نمیدونم چه جوری حتی اسم منو هم که میاری هوا معطر میشه!
نه هندسه نه فیزیک نه ریاضی اصلن هیچی نمی تونه رابطه ی ما رو تخمین بزنه حتا شعرم که نگی نقاشی یم آواز هم همه ی انگشتاتم که بار هنرشونو خالی کننن هیچ کتاب شعری نمی سوزه اصلن اینهمه شیرینی وقتی مژه ها تو هم میذاری کجای پلکت قایم میشن؟!!! به خدا اگه شیطون میدونس تو از نسل آدمی هنوزم سرش رو سجده بود! من که انگشت کوچیکه ی شیطونم نیستم فقط یه کم سر به هوام چون هواتو کردم شدید آخه از هر انگشتت هنر میباره منحصر به فرد مث عطر موهات، بوی دستات آره بابا تو راست میگی من زبون بازم حالا که همه چیو باختم حتی قافیه رو اینم روش!
بهار 87
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در شنبه 11 مهر1388 و ساعت 16:28 من شاعرم، شبی / یک جفت چشم زندگیم را به باد داد......
سلام دوست عزیزم ممنونم که وقت ارزشمندتو صرف خوندن نوشته های نا قابل من میکنی به نقد و نظر شما نیاز دارم سپاس و درود جاوید محمدی
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در چهارشنبه 8 مهر1388 و ساعت 0:15 خشک سال
قحطی دیدارت که میرسد چشم هایم خواب باران می بینند و دست هایم در چارچوب انتظار خشک عقربه ها کوتاه و بلند شدن سایه ها را آنقدر چرخ می خورند که سر زمان گیج ...
سیاهی می رود چشم هایم اول صبح که آفتاب خواب طلوع می کند تا چشم انتظاری خستگی اش را شعر کند
- منکه اومدم - خوابت برده بودی نمی دونم کجا - گلدونا آب خوردن - پتو تو هم کشیدم و ...
از خواب که پا میشوم گرمم است عطر تو و خنده ی سیراب گل ها
بالشم را به آفتاب سفارش می کنم..
بهار 87
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در دوشنبه 6 مهر1388 و ساعت 16:15 پرده ی سوم
پایان که بگیری شروع می شود صف مردارهای نعش کش در اشک روغنی حلوا در ازدحام لب های فاتحه (پرده بالا می رود) - تمام شد، اشکهایتان را هدر ندهید تحمل کن به روح منهدمت حسرت پخش می کنند چقدر خوب پدرش درآمد منکر نکیر بود زمین را محکم شخم زده اند فصل کشت شاعر است (پرده پائین می آید) بلندگو از گلوی دریده می خواند از دست بریده - اما من دق کردم - اسبها بر من نتاختند که انسانها - آهای نمی شنوید؟!! - آهای - آهای های های گریه بر لبهای عطشان است شربت پخش کنید آمبولانس، مداح، گورکن، مرده شور، ... همه حقشان را گرفتند؟! - اگر داشتم که زندگی هم می کردم (پرده کنار می رود)
پائیز 86
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در یکشنبه 5 مهر1388 و ساعت 16:47 شعرهای جدید
چقدر پاییز است ابتدای داوودی شروع فصل وفور فرود و نابودی چقدر فرصت گفتن ازین دهان کم شد چگونه تهمت خلقت نصیب آدم شد برای باغ کلاغان چه نسخه ای دارند که در مزارع ما برزگر نمیکارند مدال های خدا را به اهرمن دادند و شاخه ها به شکستن دوباره تن دادند ببین که جاده ها بستگی به شب دارند وچهره هاهمه شکل ابوالعجب دارند دوباره شب به امید ستاره شد تاریک وشعر خود را زد، استعاره شد تاریک دوباره سوزن و نخ با زبان تعامل کرد درین میانه سکوت از ترانه ها گل کرد هنوز رود اسیر کناره ی سنگی ست نهاد مشق شب ما گزاره ی جنگی ست دوباره جرم چمن رقص سبز شد در باد و قرعه ی حکمیت به داس ها افتاد چگونه خون جوانان و.. لاله ای ندمید و دستهای سیاهی گرفته رنگ سپید کجا خیال تبر بر گلوی ساقه نشست کدام اره طمع را به دست و پای تو بست کدام ضربه نشان روی میوه ها زده است که این گرازبه جالیز سبز پا زده است
بیا دوباره به فردای خویش برگردیم ز ناکجا به سر جای خویش برگردیم نگوکه آخراین شاهنامه شیرین نیست که چشم جغدجفا شک نکن که رویین نیست بیا دوباره به دوران گفتن از..برسیم زشاخه های شکسته به تیر گز برسیم
(صید)
نه هیچ نمی خواست بگوید نه به قلاب اعتراض داشت نه به تور نه نیزه و زور فقط دهانش را باز کرد همیشه دهان باز می کرد تا آب بخورد تا نفس ...
کدام دست با گلوله ماهی صید می کند؟!!!
( ( هیس ) )
نردبان را به آسمان تکیه دادن زوزه ی سگ را با قهوه آمیختن فال دستهای پنهان را دیدن که پای نردبان پله پله به خواب می برد
صدای بوق عروسی ماشینها را برداشته چنان که زوزه بیابان را
بوق می زند گوشی را که برداری تکیه می شوی به آسمان پله پله با قهوه می آمیزی به کف دستت نگاه می کنی خون می آید باید ساکت باشی درد می کند جای دندان ها ساکت...
زوزه را در چارچوب قاب کرده اند که پله پله سر می خورد روی آنتن و در چارچوب مهربان می شود و بر دست همه بوسه....
کف بین من دستت را ببین! هیس!!!...
(اتفاق)
هنوز هم کدام اسماعیل را سر بریده اند چاقوهای از آسمان بریده که شعر اتفاقی ست که از نفس نمی افتد ازپا نمی افتد از سیب نمی افتد از سرب حتا از تبعید وطن به شاعر
اتفاق تازه ای نیست تاریخ و بادکنک می ترکد وقتی پر از هوا شدن هوس...
بیست و چهار ساعت از چهارده معصوم استمداد فتح کدام قله در دروغزاری که جز جلبک سبز نمی شود نمی شود نمی شود نمی شود به کندی کارد دل بست وقتی گلوی اسماعیل را گوسفندی نیست نیست نیست مرزی آنسوی آب چشم وعده زاری به فرار از تبعید....
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در یکشنبه 28 تیر1388 و ساعت 22:53 تنگ خاطره
تو اتاق خسته ی باور من دو تا ماهی توی تنگ خاطره به گذشته های رفته جون میدن نمیذارن یادش از دلم بره
ساعت دیواری تیک تاک میکنه می نویسه : لحظه و پاک میکنه ولی من توی گذشته مرده ام گرد لحظه ها منو خاک میکنه
هنوزم یادم میاد وقتی اومد با یه تنگ و دو تا ماهی قشنگ گفت از این دو تا یکیش تو یکی من یکی ساده دل بود اون یکی زرنگ
اومد و نشس تو خونه ی دلم گف دیگه تموم شده تنهائیا دیگه تا همیشه با تو می مونم تا بشیم همخونه مثل ماهیا
اما یک روز ماهی زرنگ ما دلشو داد به یه تنگ تازه تر باله هاش به فکر بال شدن بودن توی حیرتم کشید ماهیه پر
ته هر جنگی یه روز آتیش بسه نه فقط وقتی فشنگ تموم بشه قصه هم یه روز به آخر میرسه ولی ای کاش که قشنگ تموم بشه
دل من!خورشید مهربون من! واسه چی در به در سایه می شی دل چرا به ماه تیره دل می دی با شبای حقه همسایه می شی
کسی نیس پر کنه تنهائیاتو بهتره رها کنی ماهیاتو با کدوم خاطر شیرین میکنی قصه ی تلخ خاطرخواهیاتو؟
دوس دارم سنگی بشم ساکت وسخت دیگه تنگ تنگ دل رو بشکنم دل دریایی من بسه دیگه نمیخوام که دل به دریا بزنم
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در پنجشنبه 27 تیر1387 و ساعت 0:8 حرف ساده
باید که بی امان دل را به آب زد دیگر نمی توان خود را به خواب زد
حتی نمی توان ابلیس راشناخت وقتی به چهره اش آدم نقاب زد
از جمع روزگار تفریق شد به جبر اینجا اگر کسی حرف حساب زد
وقتی بنای عشق سقفی میان تهی است باید به زندگی مهر حباب زد
دریا شدن فقط پیغام رود بود این حرف ساده را با پیچ و تاب زد
77
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در پنجشنبه 27 تیر1387 و ساعت 0:2 پاییز بی بارون
پائیز بی بارون
دلم نمیاد بگم دوست دارم آخه دوس داشتن خشک و خالی ...! اما عشقو نمیشه مث پری دریایی از آب گرفت اگرم بگیری معلوم نیس چی از آب دربیاد! اصلن تقویمو تعمیمش بدیم برگای سبزم که بخشکن زیر پا زار میزنن
رادیو روشن: همه ی اختراع ها الهام طبیعتند مثلا چرخبال از سنجاقک و چرخ از زبون تو که به همه چی می چرخه جز یه دوست دارم گفتن ساده راس میگی از دنده ی چپ پا شدی وگرنه مهربونی کیه که قدر بدونه؟! که چقدر ... زبونم خشکیده این چه پائیزیه که بارون نمیاد؟!!
پائیز 86
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در چهارشنبه 26 تیر1387 و ساعت 23:59 شعر آزاد و نیمایی
به سیب ها سوگند که آفتاب، طلوع دوباره ی عشق است اگر که فرصت چیدن دهد به دست شاخه ی انکار و عشق دانه ی یک سیب سرخ شیرین است در آب، خاک، زمان، ساقه، اعتقاد، امید.. و عشق صبح سپید در آن زمان که به مجنون باد می پیچد [سبز زلف عاشق بید هزار راز نهفته در آفتاب نگاه هزار رمز شکفته به شاخه ی لبخند هزار حرف در اندیشه ی شکفته ی بید به سیب ها سوگند!
(ای موریانه ها!!)
آنم درخت سبز خوش هیبت و ستبر خشکیده از درون حالا فریب سبزی سرشار شاخه ها در مغز من صدای سکوتی جونده است در ذهن من ترانه ی آن لحظه ی رها ..لحظه ی رها .....رها
ای موریانه ها !!!
(نازنین)
اینروزا چه تند و تن تشنه میشم آخه راستش میدونی عطش دیدن تو مث آفتاب تو کویر رو قلب من پر میزنه نازنین چشمه ی چشماتو میدی تا که گاهی جرعه ای دریا بریزم تو گلوم؟!
نازنین! واسه تسبیح تو دونه های اشکم رو ببین باشه یادت که تو هنگام نماز واسه عاشق شدنت دعا کنی برا من تو اون دل مهربونت یه جا حتمن وا کنی جا نماز مخمل گلدوزیتو با دعای گرمت آشنا کنی
نازنین! اینروزا ماهی ی سرخ دلم توی تنگ سینه آروم تداره چه جوری آروم باشه جونم مگه یاد دریا میذاره؟!! اینروزا توی دلم دایم باهات حرف میزنم میگم اصلن نمی ترسم اگه آفتاب نباشه تو که هستی می تونی روز نو شروع کنی نمی ترسم اگه ماه پشت ابرای سیاه بره و قایم بشه تو که هستی هیچ چی یم نمی تونه یادتو از شب من جدا کنه
نازنین! بعضی وقتا که یادت گر میگیره جون من می سوزه دلتنگ می شم غروب جمعه که حرفشم نزن یه جوری دلم برات تنک میشه که اگه واژه های دنیا هم دم دستم باشه باز واسه گفتن اون لنک میشم بعضی وقتام میرم و با بچه های محلمون ویلون و سیلون کوچه ها میشم ولی اونقد تو خودم میرم که از شدت حال گرفتگی ساکت ساکت میشم سنگ میشم
نازنین! بعضی وقتا که غمت اذون میگه عابد گریه نماز اشکو بر پا میکنه تو که نیستی ببینی که چه غوغا میکنه..!
نازنین! بعضی وقتا تو دلم بهت میگم خوبه آدم یه عاشق داشته باشه چه خوبه که عاشقا مث شمس و مولوی همدیگرو قال نذارن مث فرهاد و شیرین همدیکرو کول نزنن کول نخورن یا مث لیلی و مجنون همو رسوا نکنن عشق نه بن بس که باید یه جاده ی باز باشه نه یه درد بلکه باید دوا باشه نه بیچارگی که چاره ساز باشه آره نازنین اگه عشق نباشه دیگه حرفی نمی مونه واسه گفتن گوشی نیس واسه ی شنفتن همه کور و کر میشن دمق و پکر میشن حتا چش هم واسه دیدن دیگه فایده نداره
نازنین! تو شب پر ستاره اونقدر حرف دارم که همشو اگه بگم سرتو درد میاره!!
نازنین چشمه ی چشمات واسه من؟ میذاری هر روز ازش آب بخورم؟ روی آونگ نگات میذاری تاب بخورم؟!
میلاد (تقدیم به عزیزانی که روز تولدشون به من سر میزنن) آمدی با کوله بار مهر دست هایت از صفا سرشار چشم هایت چشمه سار سحر
ای تو در هر لحظه ام در یاد میلادت مبارک باد
(ماهیخوار) برکه بیمار نشد گر چه یک بوتیمار خنده ی ماهی ی سرخی را بلعید و برد باز هم ماهی ها تخم خواهند گذاشت برکه خواهد خندید باز هم خواهی دید که چه شبهای دراز بستر روشن این برکه ی صاف خوابگاه ماه است
گر چه یک بوتیمار باز هم در راه است..!!
(التماس) روزی از غبار راه میرسم دسته گل به دست مست مست مست شعر ریزد از لبم شعر نه، حقیقتی که هست..
میرسم ز راه و باز با سلام تازه ای آن نگاه پر غرور کهنه را غرق یاس می کنم
پرپرش نکن دوباره خوب من! التماس می کنم
( وهم (با الهام از شعر دوست عزیزم کورش آقامجیدی)) سر در گریبان، سرد، بی سامان مفلوک، سرگردان خسته، شکسته، ساده و ساکت مجموع تنهایی مغروق شهر بی شکیبایی... اینها که گفتم جمله من بودم! با اینهمه او عاشق من بود با اینکه همچون آفتابی گرم و روشن بود با اینکه یک زن بود شاید گمان میکرد من باغم، چراغم، شعر نابم، شور شیرینم.. اما به جان عاشقی سوگند من آنچه ام که گفته ام، اینم: سر در گریبان، سرد،.......
(غربت) غربت ندیده ای در کوچه های ناشناس ره نبرده ای جایی که نه زبان کسی را بفهمی و نه خانه ای که باز کند در به روی تو..
غربت به روی تو در بازی نیست یعنی که نیست خاطره ای مشترک بین تو و کسی یعنی که هیچکس به تو نه کار می دهد نه نان نه جای خواب مثل سوال می شوی آری که بی جواب تحقیرها چه تلخ لبخندها چه زهر.. یعنی که اعتماد ندارد به تو کسی یعنی فقط تویی که به داد تو می رسی..!
اما چه تلختر وقتی غریبه ای تو در انبوه آشنا در خانه ی وطن!!
(مردان سر به زیر) مردان سر به زیر ـ بیدارهای پرده ی ناساز! ـ در زیر سر هزار حادثه خوابانده اند باز
در فکر اینکه مدعیان را آیا چگونه باز کنند از سر یا که برای مدتی آنان را با شیوه های آب زیر کاه خویشتن مانند کوزه دست به سر سازند
علم نوین سر به زیر قرن ثابت نموده است که درمان دردسر سردرد مدعیست مردان سر به زیر در این سر سر رشته داشتند آنها با ما سر به سر گذاشتند و در خیال سر شکسته مان سرگیجه کاشتند
سرهایمان هنوز به بالاست به بالا پایین مردان سر به زیر سر ریز می شوند و چنگ چنگ مثل نقل میخورندمان چنگیز می شوند!!
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در جمعه 21 تیر1387 و ساعت 15:31 اشعار بی وزن (سپید)
( وتو ) امروز نطق جدیدی هوای ملل را سازمان می دهد باید ها هدفون می زنند و به اجماع رای می دهند سگهای بازیگوش لیسیدن استخوان را با ایستادن روی دو پا تاخت زده اند و کراوات های پنج رنگ عطر لبخند می زنند هر درخت سیبی که پرتقال بدهد ارجاع به بیل باغبان ... نه به انجیر نه به زیتون به کلاه مخملی عمویم قسم که..... شاعر وتو شد و در ادامه..
باید تمام درخت ها دوبله به لاتین با زیرنویس مریخی!!!
(جمهوری رنگها) کاری که تو می کنی این است که من بنشینم و به تو فکر کنم بایستم و به تو فکر کنم نخوابم و به تو فکر کنم و تو فکر می کنی که چرا اینقدر خسته ای!!! ببین هنوز سر برج نشده مساعده نه مستمری ام را قطع نکن می دانم خسته شدی از ولخرجی ام بس که خودکار پشت خودکار دود
آبی سیاه قرمز
تو من عشق و جمهوری جدید رنگ ها زیر پرچم مسقف فردا که تو خسته نباشی و من فکر کنم که تو و تو فکر کنی ما
(برق طلا) من راز پا های کلاغ را با سیم برق نمیدانم ولی میدانم برق طلا کلاغ را هم می گیرد!!!! تابستان ۷۴
پیانو (به علی بهادری عزیزم ):
کلاویا گرم می شود وقتی قدم زنان ناز سر انگشت هایت را از خود عبور می دهد
این پیانو عابری جز تو را نمی نوازد!
(یه خرده وقت!)
اگه یه خرده دیگه وقت داشتم همه چیو می نوشتم از دوس داشتنت بگیر تا فردای اونروز که یه جوری منو می بوسی که همه ی زمستون سردم نمیشه...
حیف که وقت ندارم و باید تموم زمستونو بلرزم!!!
(رفاقت)
چه رفاقتی؟! ماه از خورشید می دزدد خورشید از تنش تو از من من از.... چه رفاقتی !
پیرهن آسمان را نور دریده!
(معجزه)
دنبال یک ستاره ی شاد است بی آسمان ترین دل جهان...!!
(اتهام)
نه عروسک نه شهر بازی نه آدم آهنی.. کودکیم تنها شلوارک کهنه ای تایر غلتان تیرگی های آتی و نگران به ویترین کودکانه ی حسرت رویای مدرن بازی.. مرد بودن بهترین خاطره ی خاله بازی تمرین صادقانه ی فردا حس تکرار ناپذیر انسان بی نقاب
و جوانی جوشش ناکام خواهش ها خواهش نا امید جوشش ها
تقصیر هیچکس نیست کاشته شدن در خاکی که دانه اش را دوست ندارد دردانه اش را
زمانه ی من آغشته به زیان پیچیده در لایه های سمی دروغ
اینجا درختان سوزنی برگ می روید سوز دار سوختنی سوء تفاهم... صورتم را به شیشه می چسبانم همیشه جوان است شیشه همیشه ولی من دارم پیر می شوم فرصتی نیست برای زندگی و زندان
دورادور آزادی ترافیک سنگین تاریخ است ترافیک تاریخی ی سنگ ها
پیری ام را نگاه می کنم بازنشستگی ی خاطره با انگشت اتهام در چشمش
(کودکانه)
هوس کودکانه ای ! یک بستنی که روی پیرهنم ریخته برایش کتک خواهم... خوردن یک دوست داشتن کودکانه !! که پیراهنم را لیس بزنم تا تو را تمام نمی شود و این گرما که تو آب می شوی و من....
( تو )
هر کس از زاویه ای زیباست تو از هر جهت!
(تو هم مثل تو هم های دیگر)
تا گندش در نیامده باید برایت شعری بگویم می ترسم تو هم مثل تو هم های دیگر سایه ای بشوی و با دستهای آز باز ترکم کنی که ارزشم به همین گفتن هاست و امضایی که روی کتابم..
چرا دوستم داشته باشی وقتی دو دو تا.....
(تهوع)
دیگه داره حالم از خودم به هم میخوره با این شعرایی که فرت و فرت آخه عاشقی کار بی کاراس تو که صب تا شب..
پولم که نداری..!
(دوست من)
بدهکار که نیستم سلامتان را علیکی گرفته اید نگاهتان را لبخندی و چایتان را قندی نه مدال قهرمانی تان را خواسته ام نه تابلوی افتخاراتتان را نه حالی گرفته ام نه غمی داده ام نه چادرشبم را ستاره ای وصله زده اید و نه باغچه ام را گلی...
شما دوست منید اما به آفتاب قسم هیچکس مثل سایه ام با من راه نیامده ست!
(ما..!)
من به جاده فکر می کنم تو به قفل در
ما......
تمام نمی شود نه شعر نه دلتنگی نه فردا..
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در جمعه 14 تیر1387 و ساعت 3:57 غزل و ...
( چه سالها که خدا بود و ما نفهمیدیم -پویا) چه پند ها که خطا بود و ما نفهمیدیم کلاه بر سر ما بود و ما نفهمیدیم جواب های جویده به جهل ساده ی ما چقدر پرت و پلا بود و ما نفهمیدیم و اقتدا به شیاطین در ازدحام دروغ گناه قبله نما بود و ما نفهمیدیم کسی که سر تا پا مثل بت برامان بود چقدر بی سر و پا بود و ما نفهمیدیم میان آن همه فرعون که بنده می کشتند هنوز فصل خدا بود و ما نفهمیدیم! چه سال ها که غریو سکوت سرد زمین سرود دفتر ما بود و ما ........
(دمت گرم)
دلت خورشید، بازار غمت گرم دو دست مهربان و محکمت گرم تو تنها راوی امکان عشقی بگو هر چه دلت خواهد دمت گرم
(ایضن) فهرست عمر ما بسیار روشن است سطر نخست رنج باقیش ایضن است
( از این شب و شبگرد) بگذار دلم خسته و فرتوت بماند این شمع فقط منتظر فوت بماند با جادوی چشم تو روا بود که این دل یک عمر تحیر زده مبهوت بماند بگذار که در خاطر پروانه ی امروز غمخاطره ی مبهمی از توت بماند بگذار در اندیشه ی یک تیشه ی خونین شیرینی ی آن چشم سخنگوت بماند بگذار که در کوچه ی آشفته ی یادت از این شب و شبگرد همین سوت بماند
حرفی نزن ای دوست به بغضم مزن آتش بگذار گلویم پر باروت بماند...
به یاد همه ی مسافران رفته به خصوص استادم زنده یاد آژنگ و پدر مهربانم... کنار هم بودیم و نزد به خاطرمان که صبح میرود از پیشمان مسافرمان سلام میگفتیم و کسی نمیدانست چقدر مانده به وقت وداع آخرمان هنوز فاصله کوچک حضور حادثه گم و موج های غزل در نگاه شاعرمان هنوز خنده به لبهایمان نمایان بود هنوز غیبت غم در حضور خاضرمان...
که پر کشیدی و رفتی به اوج و از بالا شدی در این غم سنگین و سخت ناظرمان و هیچ فکر نکردی که این مصیبت را چه سان تحملش آیا کند مشاعرمان..
(کجا می شود؟) رسیده است دوباره به انتهای خودش کسی که زنده نبوده دمی به جای خودش نشسته بر سر گور دلی که سبز هنوز و خوانده فاتحه ای باز هم برای خودش پر است دور و برش از سکوت و تنهایی و شعر همدم و همزاد خسته پای خودش درون آینه یک زخم بی دهان دیده ست شبیه خنده ی دلگیر آشنای خودش خمیده است و بر خاک خواب افتاده ست و حرف می زند انگار با خدای خودش سؤال کرده «کجا می شود؟» و نشنیده ست صدای پاسخی از کس بجز صدای خودش کسی به عاقبتش فکر هم نخواهد کرد دوباره بر میگردد به ابتدای خودش
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در سه شنبه 11 تیر1387 و ساعت 19:21 ترانه و چهار پاره ها
عشق یکجانبه (این ترانه با صدای ابوالفضل ناظریان اجرا شده)
یه دل عاشق و رسوا بسّمه یه اتاق تک و تنها بسّمه برای سرودن خستگیام یه مداد و دفتر اونجا بسّمه
روی طاقچه آینه ای میخوام که باز توی اون شکل غما رو ببینم مُهر و سجاده ی مخملی که شب بتونم مِهر خدا رو ببینم
تا بچینم اشکو از گونه ی گُل دو تا دست مهربونی بسّمه واسه طی کردن این روزای پیر یاد عشقای جوونی بسّمه
برای ظلمت غمگین شبام یه چراغ میخوام که شکل ماه باشه بسکه دلگیرم از این تاریکیا نمیخوام حتّا چشات سیاه باشه
خوبه خوشبختیِ این و اون ولی نازنین دیگه تماشا بسّمه با همه دیوونگیهای دلم حسرت جنون لیلا بسّمه
تنها همدم شبای ساکتم تیک تاکِ ساعتِ سر سپردمه قصّه ی زندگی ی عجیب من بازی ی بُرده ای که نبُردمه
جستجو تو دشت رویا بسّمه دیگه حلّ این معما بسّمه میخوام عاشق بشم ایندفه بازم عشق یکجانبه امّا بسّمه عشق یکجانبه امّا.. بسّمه!
(هنوز) هنوزم روی پاهامم سر پام با تمامی زمین خوردگیام هنوزم برای باغچه ی دلم سهمی از نم نم بارونو میخوام
هنوزم میان و میرن نفسام ینی زنده مو دمم گرمه هنوز میدونم قانون روزگارو خوب: میاد از پشت شبا دوباره روز !
هنوزم عاشق میشم یعنی هنوز دلم عبرت نگرفته از شکست مث آسمون نوبهاری ام گاهی وقتا سر عقلم گاهی مست
انگاری سعی تبر فایده نداشت ساقه هام سالمه بازم رو پامم زهر خنجرا نداشته هیچ اثر می تپه قلبم و فکر فردامم
برید آی خنجرا آی تبردارا ! تا به کی آخه من و گلایه هام؟! تا نمیرم نمی افتم رو زمین هنوزم روی پاهامم سر پام !!!!!
توی ذهن بی تفاوت شما (تقدیم به دوستانی که فراموششان نکردم اگر چه...) دیگه انگار که فراموش شدم توی ذهن بی تفاوت شما انگاری شکسته دیگه هیبت کسی که یه روزی بود بت شما
تویی که باید شما صدات کنم بسکه گم کردی خودت رو تو خودت اونقدر حس میکنی زیاد شدی که دیگه نمیشه گفتش تو بهت
تو که انگار آدمیتو فقط توی رنگ دنیا می بینی و بس تو که ارزش دلو دادی به باد تو که آزادیتو بردی به قفس
نمیشه باور من که این تویی که دیگه لفظ شما کمت شده دیگه حتا فراموش کردی منو منی که تو زخما مرهمت شده
کاشکی دنیامون تفاوت نمی کرد با سه چار تا زرق و برق بی ثمر کاش که گم نمی شدی لای عدد توی این هندسه های دربه در
هنوزم دوست دارم اما شما یه جور دیگه نگاهم میکنی یه جوری که آدم احساس میکنه که شدی پرنس فیلم کارتونی!
دیگه ارزشی نداره واسه من نا رفیق روزگار بی کسی برو گم شو توی جبر منطقیت برو تا به آرزوهات برسی...
(کتاب قصه) دنیا کتاب قصه هاس هر کسی قصه ای داره همیشه ماجرای اون هفت آسمون و ستاره
هر آدمی توی خودش دنیایی داره دیدنی هر کی داره تو عالمش یه عالمه شنیدنی
حیف که همیشه بسته ان پنجره ها به روی هم هر کی میترسه تو دلش که رازمو بگم؟ نگم؟
بی اعتمادی یه دیوار بین دلامون کشیده واسه ی همینه که کسی به هیچکسی دل نمیده
شاید یه روز دنیا ها رو ما به هم آشنا کنیم تا بشنویم قصه ها رو پنجره ها رو وا کنیم
( میون قاب خاطره) تو رو می بینم اون بالا میون قاب خاطره همه ش نگاهت می کنم تا شکلت از یادم نره
یه روز نشستی روبرو میون لنز عکاسی شدی یه لحظه تا ابد لای گلای اطلسی
بی خبر اون لحظه بودم که می بره دست سفر یه روز تو رو از لحظه هام نمی مونه از تو اثر
بجز همین عکسی که هس حالا تو قاب خاطره زندگی ثبت لحظه هاست لحظه ای که مسافره
تو قاب سرد لحظه ها دلم هواتو کرده باز دنیا چی داره غیر غم برای مرد نغمه ساز ؟!!
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در سه شنبه 4 تیر1387 و ساعت 19:35 میلاد (تقدیم به عزیزانی که روز تولدشون به من سر میزنن)
آمدی با کوله بار مهر دست هایت از صفا سرشار چشم هایت چشمه سار سحر
ای تو در هر لحظه ام در یاد میلادت مبارک باد
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در جمعه 31 خرداد1387 و ساعت 17:26 ترانه و چهارپاره
(اگه عشقی باشه)
اگه دوس داشتن تو گناهمه می خرم جهنّمو به عشق تو گیر نَده! بذار دوست داشته باشم کم بگو بسّه دیگه بچه نشو!
آخه کی گفته گناهه عاشقی؟! تو کدوم کتاب آسمونیه؟!! از کدوم خدا شنیدی بدِ عشق؟ چه گناهی توی مهربونیه؟!
تو کدوم سوره محبت شده منع؟ تو کدوم آیه میگن خوبی بده؟ واسه چی فایده نداره دل دادن؟ کی میگه عاشقی حبس ابده؟!
مگه میشه که رفاقت بمیره؟ یا که رنگ تلخ نفرت بگیره؟ یا برای سنِّ مخصوصی باشه که بگی حالا زوده! فردا دیره!
اگه حتّا غیر از اینم باشه باز می خرم عشقو گناهش رُ به جون به خدا جهنّمم میشه بهشت اگه عشقی باشه توی دلمون
(مادر)
مادر بخند مادر بخند تا غصه پیرت نکنه مادر بخند که روزگار به غم اسیرت نکنه
مادر بخند مادر بخند تا مهتابم خنده کنه مادر بخند که خنده هات خورشیدو شرمنده کنه
مادر صفای قدمت بهشتو زیر پات داری وقت دعا نمیدونم چه رازی با خدات داری
مادر بخند که آینه تصویر گل رو بکشه خندیدنت شعر خداست لبخند تو شاعرشه
مادر بهار که میرسه گل به شکوفه میشینه، به هر کجا نگا کنی پر از گلای رنگینه، یادم میاد تو هم یه روز قناریاتو پر دادی از روزای تابستونی برای ما خبر دادی
برف زمستون رو سرت نشست و ما بهار شدیم تو خشکیدی مثل کویر ما دشت و سبزه زار شدیم
گیس سپیدت واسه ما موج بلند خاطره ست تا نهالات قد بکشن قد بلند تو شکست
فدای خنده های تو اون خنده های مثل قند مادر به خاطر خدا بازم بخند بازم بخند
قاب کهنه (این ترانه در یونان سروده شده و در ایران توسط آفای دانشفران اجرا شده) میون یه قاب کهنه عکس تو تازه به تازه میگه هر روز به نگاهم راه انتظار درازه
توی این غربت غمگین توی شهر بی تو بودن بانی ی شعرای شادی سختمه بی تو سرودن
خبر تازه ندارم چی بگم؟ غربت و درده دلی که گرمه به عشقت خونه ای که بی تو سرده
حالا خنده از ته دل عزیزم بی تو محاله مث کاغذ شده این دل توی دست غم مچاله
خبر تازه ندارم میادو میره نفسهام میون اینهمه آشنا تو که نیستی تک و تنهام
امیدم اینه که یک روز دستاتو بازم بگیرم دوس دارم بیام دریغا چه کنم که ناگزیرم
کاش برن روزای تاریک بگذره شبای سردم خبر تازه ندارم فقط این که... برمیگردم
|+| نوشته شده توسط جاوید محمدی در جمعه 31 خرداد1387 و ساعت 17:24 |
درباره وبلاگ
 تماس با من: vv.javid@yahoo.com
دنبال یک مخاطبم ایدوست دنبال آن تویی که همیشه در شعرهای من نهفته است جویای یک امید عزیزم جویای یک دلیل گرامی انگیزه ای نجیب در چارچوب زندگی ی دلگرفته ام دنبال یک حقیقت شادم یک شادی ی شکفته و پر شور یک عشق، یک حضور دلواپسم تمام غزلهای بی مخاطب خود را وقتی که نا تمام.... تقدیم به آنان که اثر نهادند بر قلبم خواه زخم و خواه مرهم.. درود بیکران به شما که یادم بودید مجموعه های چاپ شده یا در دست انتشار: خسته از تشویش افسانه ی تناسخ این بافه ی کلافه نتم دیوونه (مجموعه ترانه ها) و مجموعه ی اشعار کوتاه که هنوز اسمی نذاشتم خلاصه ممنونم که منو یاد کردی ممنونتر میشم اگه مطلبی رو خواستی استفاده کنی با ذکر منبع باشه آخه من تبحر خاصی در دزدیده شدن داراییام دارم از کفش و دوربین و ساعت و پول بگیر و... تا دوست و عشق و شعر و ترانه و.................... با نظراتت مشوقم باش اصل عسلی شاد و پیروز باشی پشتیبانی
 |
